1 jaar! Zo lang bestaan de Gravel & Coffee Rides ondertussen. Op 16 december 2018 vertrok de eerste sociale gravelrit uit een plek die door de fiets geïnspireerd is. Ondertussen zijn we 1 jaar verder. En wat voor een jaar. Voor mij persoonlijk was het een emotionele rollercoaster. Op sportief vlak liep er niets zoals ik het gewenst had: er verdwenen namelijk zes koersfietsen uit mijn garage. Verder reed mijn goederentrein – ik ben machinist, vandaar Bart der Lokomotiv – een Poolse man aan die een helaas succesvolle suïcidepoging ondernam. Tot slot loopt ook privé niet alles over rozen, maar stap voor stap vinden we onze weg wel en uiteindelijk komt alles wel goed.

Via de Gravel & Coffee Rides leerde ik stap voor stap weer genieten van de fiets en om ook te fietsen als het niet strikt hoeft. In 2017 verloor ik stilletjes aan de grip op mijn pedalen wat in mijn Stravacijfers van 2018 pijnlijk naar voren kwam. Ik fietste minder dan 3500 km over het hele jaar, in 2016 waren er verschillende maanden waarin ik meer fietste. Dit jaar, 2019, reed ik reeds meer dan het dubbele, en met een beetje geluk haal ik meer dan 8000 km, niet de helft van vroeger maar duidelijk weer de juiste richting uit. Maar veel belangrijker dan de stijgende kilometers is de stijgende zin om te rijden: ik heb zin in meer, ik verlang weer naar buiten zijn en samen met mijn stalen ros de omgeving te ontdekken. Ik heb zelfs terug zin om in de regen buiten te komen, om alleen het landschap te doorkruisen en stilletjesaan, misschien zelfs terug hard en snel te trappen. Wie weet, ooit een dag, maar nu nog niet. Eerst moet het prachtige Gravel & Coffee-project wat voldragener worden.

Dat project begon anderhalf jaar geleden eigenlijk met een vraag van Bram om voor Pedaleurs de Flandres een gravelritje te verzorgen. Dat deed ik vanzelfsprekend en heel graag zelfs! Drie weken later vertrokken we met een tiental gravellers richting Zwalm. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit nog maar een dik jaar geleden was, ‘t lijkt al veel langer. Het plezier van deze avonturen was groot, niet alleen het samen onderweg zijn, maar de hele omkadering errond: op kaarten turen naar nieuwe mogelijkheden, verkennen, mensen en startplaatsen zoeken en aansporen een stukje van het Gravel & Coffee-verhaal te vervoegen, ja zelfs de vele uren wegdromen op Instagram op zoek naar inspirerende foto’s en nieuwe volgers. 

 “Wat maakt Gravel & Coffee zo speciaal?”, hoor ik je al vragen. Misschien wel niets in het bijzonder. Overal zijn namelijk social gravel rides als paddestoelen uit de grond aan het schieten. Ik was ook absoluut niet de eerste die dit in Vlaanderen deed. Maar voor mij persoonlijk is het een project dat me echt weer dichter bij de fiets en mensen gebracht heeft.

Het zoeken naar wegen en mooie plekjes waar ik potentiële avonturen aanbieden kan aan andere mensen, vaak wildvreemden, zielsverwanten. Dit avontuur samen beleven en ervaringen delen. Heerlijk! Echt momenten om te koesteren. Bovendien heb ik niet langer schrik om na het fietsen alleen naar huis te keren – die angst bekroop me de laatste jaren namelijk telkens na superritten met vrienden. Ik mag nu immers telkens werken aan een volgend avontuur.  

De volgende Gravel & Coffee Ride wacht en vergt nog wel wat voorbereidingswerk, zeker omdat ik vaak in voor mij onbekende gebieden een parcours bouw. Vaak heb ik minimum 2 tot 3 verkenningen nodig om een goed parcours te ontwerpen. Die ontdekkingstochten zijn heerlijk, want achter elke bocht kan een nieuwe verrassing schuilen die een invloed kan hebben op de uiteindelijke rit.

Door die zoektocht naar het juiste evenwicht in het parcours ben ik voldoende afgeleid om opnieuw te kunnen genieten van het buitenzijn. Het maakt dat ik opnieuw mijn ogen moet opentrekken. Zo heb ik dit jaar herontdekt hoe mooi Vlaanderen wel is. Want ja, met mijn Gravel & Coffee Rides wilde ik niet in Gent blijven. Ik wilde met de Gravel & Coffee Rides echt rondtrekken. Dus ging ik naar Oudenaarde, Laakdal, Valkenburg, Stavelot, Zingem, Ieper en tot slot Diepenbeek, met wisselend succes. Er waren ritten met 3 deelnemers, en er was zowaar een rit met 53 deelnemers. Maar allen hadden ze één iets gemeenschappelijks, en dat verraden de Instagram-posts: iedereen geniet en is blij, iedereen houdt van samen onderweg zijn, met vaak onbekenden, iedereen vindt het fijn om verhalen en avonturen te delen. Nog nooit kloeg er iemand – nu ja, er werd toch niet tegen mij geklaagd 🙂 – over het soms lange wachten bij pech aan één van de fietsen, of als iemand eens de sporen gaf, of juist rustig aan wilde doen. Nochtans is de weg delen soms uitdagend, moet je compromissen maken, je aanpassen en flexibel zijn. Niet iedereen kwam een tweede keer naar Gravel & Coffee, velen wel.

Gravel & Coffee is dus voor mij altijd een sociaal verhaal geweest, een project waarbij ik mezelf en anderen tot rust wil laten komen door samen een moment in de natuur te delen zonder dat er iets moet, de fiets als gemeenschappelijke leidraad en de rest op zijn beloop laten. Door te trappen verruimen en ontdekken deelnemers de wereld, dagen ze zichzelf uit en verleggen ze grenzen en leren we dit alles te delen met onze compagnons de route.

Mensen vragen regelmatig om eens een Gravel & Coffee in hun buurt te doen, bieden zelfs aan dat ze zullen helpen met het bouwen van het parcours. Ik wil graag op elk van deze vragen ingaan, zeker als de identiteit van Gravel & Coffee er niet bij moet inschieten. De meeste van deze vragen zullen vroeg of laat een antwoord krijgen. Tussen die vragen zat de vraag van Anneke. Zij vroeg niet om ‘hier of daar’ eens te passeren, wel of ik haar project eens wilde bekijken en of dat we met Gravel & Coffee iets samen voor ‘Trappen tegen Grenzen’ konden doen. Annekes blog en verhaal raakten me. Stukken van haar verhaal waren, ook al zijn ze helemaal anders, heel herkenbaar. Intuitief nodigde ik haar uit voor de verkenning van de volgende Gravel & Coffee. Dan konden we onderweg zien waar we elkaar kunnen versterken. Het werd nog gekker! Geraakt door wat ze schreef vond ik eindelijk de energie om een persoonlijk blogstuk dat ik al lang wilde en moest schrijven, naar haar door te sturen. Die vreemde meid slaagde erin dat ik mezelf ongevraagd bloot gaf, zoals ik nog nooit deed. En dat deed deugd! Ik vroeg daar niet om, zij ook niet. Het verhaal was niet geredigeerd of afgewerkt, de energie liep uit mijn lijf bij het schrijven, ik dacht niet meer na en schreef op automatische piloot. Het vloeide eruit. zij antwoordde met een deel van haar verhaal. Een heerlijk ouderwetse pennenvriendschap kan hier zomaar geboren zijn. Maar veel belangrijker: een connectie werd gelegd, een vreemde werd een betekenisvol persoon en samen zullen we mooie dingen bouwen. 

Gravel & Coffee zal ‘Trappen tegen Grenzen’ ondersteunen en ‘Trappen tegen Grenzen’ zal Gravel & Coffee verrijken en versterken. Anneke zal de ritten mee vervoegen en begeleiden, Samen zullen we in het weekend van 1 mei een weekend adventure op de kalender zetten. En vanuit Der Lokomotiv zal Anneke alle steun krijgen die ze nodig heeft voor en tijdens haar grote avontuur in september. Soms passeren er kleine wonderen uw pad, en vreemden worden vrienden. Dank je wel, vreemde kleine meid, dank je wel, Anneke om in 2020 mee het pad van Gravel & Coffee uit te stippelen. Ik ken je niet, maar geloof erin dat 2020 een magisch Gravel & Coffee-jaar wordt waar we kleine gravelkiezels zullen verleggen en de wereld zo een iets menselijker gezicht kunnen geven. Ik kijk reikhalzend uit naar wat komen zal en hoop dat jullie mee zullen genieten van Gravel & Coffee en er jullie eigen sociaal verhaal van kunnen maken.